Εισαγωγή

Ο τρόπος σκέψης σου έχει τεράστια επίδραση πάνω στο επίπεδο της υγείας σου, στο επίπεδο ευτυχίας σου καθώς και στην αίσθηση ολοκλήρωσης που θα βιώνεις αν νοιώθεις ότι ζεις μια ζωή με νόημα. 

Υπάρχουν έρευνες και παρατηρήσεις οι οποίες μας δείχνουν αντιστοιχία νοητικών προτύπων και των πιθανών ασθενειών τις οποίες αυτά δημιουργούν.

Τα νοητικά πρότυπα, δηλαδή κάποιες πεποιθήσεις που έχουμε, κάποια "πιστεύω" μας, κυριαρχούν στο είναι μας, μας επηρεάζουν συνεχώς και υλοποιούνται και σωματικό επίπεδο.

Κάθε νοητική αντιστοιχία από τα λίγα παραδείγματα τα οποία ακολουθούν στην συνέχεια, μπορεί να μην ισχύει 100% για όλους τους ανθρώπους, όμως μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς.

Καρδιά-Αίμα

Οι άνθρωποι που παθαίνουν καρδιακή προσβολή σπάνια ζουν χαρούμενη ζωή. Έχουν αποστραγγίσει την χαρά από την καρδιά τους (για διάφορους λόγους, οικονομικούς, κοινωνικούς, επαγγελματικούς, συναισθηματικούς). Αν δεν βρουν τον χρόνο και τον τρόπο να εκτιμήσουν τις χαρές της ζωής, τότε πολύ πιθανόν θα οδηγηθούν και πάλι σε μια δεύτερη καρδιακή προσβολή.

Η καρδιά αντιπροσωπεύει την αγάπη και το αίμα αντιπροσωπεύει τη χαρά. Η καρδιά διοχετεύει με στοργή τη χαρά σε όλο μας το σώμα. Όταν αρνιόμαστε στον εαυτό μας τη χαρά και την αγάπη, τότε η καρδιά ζαρώνει και παγώνει, το αίμα γίνεται νωθρό και σιγά-σιγά οδηγούμαστε σε αναιμία, στηθάγχη και καρδιακή προσβολή.

Η αρτηριοσκλήρυνση δείχνει αντίσταση, ένταση και σκληρή στενοκεφαλιά, δηλαδή άρνηση να δει κανείς το καλό, άρνηση να δει τη χαρά της ζωής.

Οίδημα

Το οίδημα, δηλαδή το πρήξιμο στο σώμα, αντιπροσωπεύει το λίμνασμα της συναισθηματικής σκέψης. Δημιουργούμε διάφορες καταστάσεις από τις οποίες «πληγωνόμαστε» και ύστερα παραμένουμε δεμένοι με τις αναμνήσεις της σκέψης αυτής. Κάθε φορά που επαναφέρουμε στη μνήμη μας τέτοιες σκέψεις, αυτόματα επαναφέρουμε και την αίσθηση του συναισθηματικού λιμνάσματος.

Το πρήξιμο συχνά μπορεί να αντιπροσωπεύει δάκρυα τα οποία πνίγουμε και δεν αφήνουμε να εκδηλωθούν, στρίμωγμα και παγίδευση την οποία νοιώθουμε, ή το φταίξιμο που ρίχνουμε σε άλλους για δικούς μας περιορισμούς.

Οι κιρσοί συχνά είναι αποτέλεσμα της εμμονής μας να παραμένουμε σε ένα μέρος ή σε μια δουλειά που μισούμε. Τότε οι φλέβες μας χάνουν την ικανότητα τους να μεταφέρουν τη χαρά στο σώμα μας.

Πόνος

Ο πόνος συχνά είναι ένδειξη ενοχής. Η ενοχή αποζητά τιμωρία και η τιμωρία φέρνει πόνο. Χρόνιοι πόνοι συχνά προέρχονται από χρόνιες ενοχές τόσο βαθιά θαμμένες που δεν συνειδητοποιούμε ότι τις έχουμε.

• Οι πονοκέφαλοι προέρχονται συχνά από άρνηση του εαυτού μας. Δεν δεχόμαστε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι, θεωρούμε ότι είναι λάθος.

• Οι ημικρανίες προέρχονται συχνά από αντίσταση στη ροή της ζωής και από την αίσθηση «δεν θέλω να με οδηγούν άλλοι».

Φλεγμονές

Οι φλεγμονές είναι συνήθως ενδείξεις θυμού, πιθανόν καταπιεσμένου.

• Η ιγμορίτιδα μπορεί να προέρχεται από πιθανή καταπίεση θυμού εξαιτίας ενοχλήσεων που δεχόμαστε από κάποιο άτομο στη ζωή μας το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά και για το οποίο έχουμε την αίσθηση ότι «μας συνθλίβει».

• Οι αρθρίτιδες συχνά προέρχονται από μια συνεχή διάθεση κριτικής και αυτοκριτικής και κριτική σε άλλους.

Ακαμψία

Η ακαμψία του σώματος συχνά αντιπροσωπεύει την ακαμψία στο νου μας. Αν πιστεύουμε ότι υπάρχει «μόνον ένας τρόπος» για να κάνουμε κάτι και δεν μπορούμε να κάνουμε αυτόν τον τρόπο για διάφορους λόγους, συχνά νοιώθουμε τους εαυτούς μας «πιασμένους».

Ο αυχένας αντιπροσωπεύει την ικανότητα της ευελιξίας των σκέψεων μας, την αντιμετώπιση της άλλης όψης ενός θέματος, την κατανόησης των απόψεων των άλλων ανθρώπων. Όταν έχουμε προβλήματα με τον αυχένα μας, συχνά σημαίνει ότι έχουμε υπερβολική ισχυρογνωμοσύνη πάνω στην δική μας άποψη.

Τα γόνατα, όπως και ο αυχένας, αντιπροσωπεύουν την ευελιξία του κάθε ατόμου. Εκφράζουν το εγώ και την ισχυρογνωμοσύνη. Πολλές φορές όταν προχωρούμε προς τα μπρος φοβόμαστε ότι θα λυγίσουμε και θα υποχωρήσουμε και τότε γινόμαστε αδιάλλακτοι. Αυτό όμως σκληραίνει τις αρθρώσεις. Επιθυμούμε να πάμε μπροστά, αλλά δεν θέλουμε να αλλάξουμε τις συνήθειες μας. Τα γόνατα μπορεί να χρειάζονται πολύ χρόνο να θεραπευτούν επειδή εμπλέκεται το εγώ μας και την υπερηφάνεια μας. Ο αστράγαλος αντίθετα θεραπεύεται πιο σύντομα.

Στομάχι

Το στομάχι χωνεύει όλες τις νέες ιδέες και εμπειρίες που αποκτούμε. Αν έχουμε στομαχικά προβλήματα, αυτό συνήθως σημαίνει ότι δεν αφομοιώνουμε καινούργιες εμπειρίες αποτελεσματικά. Ίσως φοβόμαστε, φοβόμαστε το καινούργιο. Έχουμε μειωμένη ικανότητα να αφομοιώσουμε το καινούργιο. Ποιον δεν μπορούμε να χωνέψουμε; Ποιος μας κάθεται στο στομάχι;

Το έλκος συνήθως είναι φόβος, ένας φόβος ότι «δεν είμαστε αρκετά καλοί» (για τους γονείς μας, για το αφεντικό μας, τον σύντροφο μας, κλπ.). Δεν μπορούμε να χωνέψουμε ποιοι είμαστε. Σπαράζουμε τα σωθικά μας προσπαθώντας να ευχαριστήσουμε τους άλλους. Η αυτοεκτίμηση μας είναι χαμηλή. Φοβόμαστε ότι οι άλλοι να ανακαλύψουν πόσο ανάξιοι είμαστε.

Καρκίνος

Ο καρκίνος συχνά προκαλείται από μια βαθιά μνησικακία που ζει μέσα στο σώμα μας για πολύ καιρό και καταλήγει να είναι μια μόνιμη εσωτερική σύγκρουση. Χρόνια δυσαρέσκεια, βαθύ μυστικό ή θλίψη, κάτι που έχει συμβεί στο παρελθόν το οποίο έχει καταστρέψει την έννοια της εμπιστοσύνης, σιγά-σιγά διαβρώνουν και κατατρώνε το σώμα. Ζούμε ξανά και ξανά παλιές εμπειρίες με σε αυτολύπηση.

Έτσι η ζωή γεμίζει με μια σειρά από απογοητεύσεις. Η πεποίθηση ότι δεν έχουμε καμιά ελπίδα και καμιά βοήθεια από πουθενά, διαποτίζει όλες μας τις σκέψεις και όλα μας τα κύτταρα.

Ο όγκος στον εγκέφαλο συχνά μπορεί να δείχνει ισχυρογνωμοσύνη, ξεροκεφαλιά και άρνηση να αλλάξει κανείς παλιά και απαρχαιωμένα πρότυπα σκέψης.

Εκφυλιστικά

Από άγνοια, αμέλεια, απαισιοδοξία, μανία αυτοκαταστροφής, ή προσπάθεια τιμωρίας των γύρω του, κάποιος σταματά κάποια στιγμή να αγαπά τον εαυτό του και σταματά να χρησιμοποιεί το σώμα του δημιουργικά. Και ότι δεν χρησιμοποιούμε τελικά καταστρέφεται.

• Στο Αλτσάιμερ υπάρχει έλλειψη ή σταμάτημα χρησιμοποίησης του εγκεφάλου. Αυτό προκαλεί την λανθασμένη εντύπωση ότι δεν χρειάζεται πια και σιγά-σιγά σταματά να δουλεύει.

• Όταν κάποιος θέλει συνειδητά ή μη συνειδητά να αυτοκαταστραφεί επειδή του συμβαίνει κάτι πολύ άσχημο κατά τη γνώμη του (για παράδειγμα δεν τα βγάζει πέρα με τις απαιτήσεις των άλλων), αυτό μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση σκλήρυνσης κατά πλάκας. Η αίσθηση που εκπέμπει είναι «αφήστε με, δε μπορώ, δε βλέπετε τι έχω πάθει;»

ΣΕΑΑ

Όταν κάποιος νοιώθει ότι δεν έχει καθόλου άμυνες απέναντι σε διάφορες καταστάσεις της ζωής και δεν έχει καθόλου ελπίδες, η αίσθηση αυτή σωματοποιείται και σιγά-σιγά το ανοσολογικό του σύστημα μέχρι πλήρους υποβαθμίσεως. Τελικά επέρχεται το σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (AIDS).